Dvadeset godina nakon obnove nezavisnosti, Crna Gora je međunarodno priznata, građanska i evropska država — upravo zato što su o njenoj budućnosti odlučivali njeni građani, a ne politički centri moći van nje. Zato je danas, dvadeset godina nakon Referenduma, tužno gledati predsjednika Republike Srbije Aleksandra Vučića koji ne može da prihvati istorijsku i demokratsku činjenicu da Crna Gora nije ničiji “otcijepljeni dio“, već država sa hiljadugodišnjim identitetom i pravom da samostalno odlučuje o svojoj sudbini.
Umjesto čestitke građanima Crne Gore povodom Dana nezavisnosti, iz Beograda ponovo plasiraju revizionističke istorijske konstrukcije i žale što je, kako to današnja vlast u Srbiji voli da kaže, Boris Tadić dozvolio da Crna Gora ode. Posebno zabrinjava što na takve poruke ćutanjem odgovaraju najviši državni zvaničnici Crne Gore: Predsjednik Jakov Milatović, premijer Milojko Spajić i predsjednik Skupštine Andrija Mandić, čija je ideološka bliskost sa Aleksandrom Vučićem odavno poznata.
Dok predsjednik Republike Srbije osporava smisao i značaj 21. maja, a u tome mu pomaže i srpsko ministarstvo spoljnih poslova, građani Crne Gore s pravom očekuju da upravo oni koji obavljaju najviše državne funkcije jasno i nedvosmisleno stanu u odbranu dostojanstva sopstvene države i njenog najvećeg savremenog praznika. Umjesto toga — ćutanje.
Crna Gora je svoj međunarodno pravni subjektivitet obnovila demokratski, mirno i evropski. I preživjeće Crna Gora aktuelnu vlast čiji se najveći dio borio protiv njene nezavisnosti, kao i nostalgiju zvaničnika susjedne države koji se sa tom činjenicom nikada nijesu pomirili.
Andrija Nikolić, predsjednik Kluba poslanika DPS-a u Skupštini Crne Gore
